Bezoek

Marja frummelt aan haar bedelarmbandje. Ze kreeg het vorige week voor haar zestigste verjaardag. Van iedereen een bedeltje, wel zeven pakjes dus! De dolfijn vindt ze het leukst. Ze wilde nog iets knutselen met de zeven plastic doosjes, maar mam had ze dezelfde avond nog weggegooid.

Er wordt aangebeld. “Oh, Marja, daar zal je Jacqueline hebben.” Mam schuift het gordijn verder opzij. “Wat een lelijke kleur, die nieuwe auto.” zegt ze en ze loopt naar de deur. “Pak er nu even een stoel bij Marja, dan kunnen we met z’n drieën aan tafel zitten. Dat heb ik je daarnet ook al gevraagd.”

Marja legt haar pop weg en pakt een stoel uit de voorkamer. Ze zet hem aan kop van het kleine eettafeltje met het tapijt erop. Ze heeft nooit begrepen waarom dat kleed erop ligt. Als je daar een tekening op probeert te maken, schiet het potlood door het papier. Maar het mag er nooit af. Dan moet ze maar ergens anders tekenen. Maar een andere geschikte plek is er niet in hun kleine huisje.

“Jacqueline, kind, wat leuk dat je er bent! Een nieuwe auto, zie ik? Mooi zeg! Ga zitten, wil je wat drinken lieverd? Marja, schenk jij even wat te drinken in voor onze nicht.”

Even later komt Marja de keuken uit. Ze geeft Jacqueline een witte wijn, mam een glaasje sherry en zet voor zichzelf een glas Bessen neer. Als er gasten zijn, mag ze altijd een glaasje Bessen. Jacqueline vraagt hoe het met mam gaat. Die steekt van wal. Van een rondje om het plantsoen is ze al moe. Maar ze moet wel bewegen, dat is goed voor de jicht. Daarnaast leek de wond genezen te zijn, maar is hij toch weer ontstoken. De dokter weet niet hoe het komt. Hij is ook hartstikke jong, wat weet hij er nu van. Het enige wat hij doet is pijnstillers voorschrijven.

“En jij, Marja, heb jij nog iets leuks te vertellen?” vraagt Jacqueline geïnteresseerd. Het album met foto’s van haar veertigjarig werkjubileum ligt al klaar op tafel. “Ik had vorige week mijn jubileum op ‘t werk.” zegt ze stralend. “De directeur hield een praatje en we kregen broodjes met zalm en slagroomtaart. Zal ik het laten zien?” Ze slaat het album open en schuift een beetje richting Jacqueline. “Jacqueline is niet helemaal hierheen gekomen om een half uur naar jouw plakboek te kijken, Marja.” onderbreekt mam haar. Ze pakt het boek en klapt het weer dicht. “Zeg Jacqueline, ik heb nog een knipsel voor je uit het kunstkatern van de Tubantia van afgelopen zaterdag, over de nieuwe aanwinsten van het Historisch Museum in Vriezenveen. Ben je al geweest?” Mam en Jacqueline babbelen verder over kunst en over mam’s gezondheid, dokters en therapeuten.

Een uurtje later laat mam Jacqueline uit. “Tot de volgende keer, liefje, gezellig om weer even bij te kletsen hè? Goede reis!” De deur gaat dicht, mam loopt de kamer in. “Ik ben kapot. Pak even een half oxazepammetje wil je Marja, je weet wel hè, in het badkamerkastje, dat blauwwitte doosje. Ik lig op bed. En water hè, anders krijg ik het niet weg.” Marja pakt een pilletje, breekt het in tweeën en brengt één helft met een glaasje kraanwater naar mam. Terug in de kamer pakt ze de glazen en brengt ze naar de keuken. Stilletjes werkt ze alle vaat weg, want mam kan niet zo lang staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s